Protez, sadece plastikten yapılmış bir el ya da bacak değildir. Aksine, çoğu zaman büyük bir acıyı örten küçük bir perde, insanın “eskisi gibi olamam” gerçeğiyle yaşarken dünyaya karşı kurduğu yeni bir denge halidir. Protez, insanlara karşı her şey yolundaymış gibi davranamasa da “iyiyim” diyebilmenin imkanıdır. Bazen bir hareket, bazen bir tutunma, bazen de bütün ağırlığıyla taşınan bir sessizliğin yüzdeki karşılığı olan bir tebessümdür.